Wielki Orczyk Ukraina Aleksiejew

Michaił Wasiljewicz Aleksiejew

Michaił Wasiljewicz Aleksiejew, (ur. 15 listopada 1857 w Twerze, zm. 8 października 1918 w Krasnodarze) - wojskowy rosyjski, generał armii carskiej i dowódca białych.

Urodził się 15 listopada (3 listopada starego stylu) 1857 w guberni twerskiej w rodzinie wojskowego. Służył w wojsku od 1873. Ukończył moskiewską junkierską szkołę piechoty w 1876 i Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego w 1890. Brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej 1877.1878. Od 1890 zajmował stanowisko w Sztabie Generalnym, ponadto w latach 1898-1904 kierował katedrą historii wojskowości w Akademii Sztabu Generalnego. Od października 1904, podczas wojny rosyjsko-japońskiej zajmował stanowisko generalnego kwatermistrza 3. Armii Mandżurskiej. W 1904 uzyskał stopień generał-majora, a w 1908 generał-lejtnanta. Od 1908 był szefem sztabu kijowskiego okręgu wojskowego. W latach 1912.1914 dowodził 13. Korpusem wojsk.

Po wybuchu I wojny światowej, początkowo od sierpnia 1914 został szefem sztabu Frontu Południowo-Zachodniego, otrzymując w październiku stopień generała piechoty (gienierał ot infanterii), następnie od marca 1915 był dowódcą wojsk Frontu Północno-Zachodniego. Od sierpnia 1915 do marca 1917 zajmował stanowisko szefa sztabu wodza naczelnego. Od objęcia stanowiska wodza naczelnego przez samego cara Mikołaja II w miejsce ks. Mikołaja Mikołajewicza jesienią 1915, na Aleksiejewie faktycznie spoczęło dowodzenie wszystkimi operacjami wojskowymi.

Po rewolucji lutowej w marcu 1917, przejściowo do maja stał na czele armii jako wódz naczelny. Był zwolennikiem caratu, lecz w imieniu oficerów przekonał cara Mikołaja II do abdykacji. Był przeciwnikiem rewolucji lutowej, demokratyzacji armii, agitacji bolszewików i tworzenia rad żołnierskich, starając się zachować armię od rozpadu. Następnie został doradcą Rządu Tymczasowego. Podczas próby przewrotu gen. Korniłowa, 30 sierpnia 1917 (starego stylu) został szefem sztabu Wodza Naczelnego Aleksandra Kiereńskiego, wspierając Rząd Tymczasowy i polecił aresztować Korniłowa i jego stronników. Zrezygnował jednak następnie we wrześniu ze stanowiska.

Po bolszewickiej rewolucji październikowej, Aleksiejew uszedł do Nowoczerkaska, stając się jednym z głównych przywódców antybolszewickiego ruchu białych. Już w listopadzie 1917 pod jego kierownictwem powstała Aleksiejewska Organizacja Oficerska. W styczniu 1918 Aleksiejew został dowódcą utworzonej na jej bazie Armii Ochotniczej. Po śmieri Korniłowa w kwietniu 1918, Aleksiejew został szefem Rady Specjalnej - namiastki rządu. 8 października 1918 (25 września starego stylu) zmarł na serce w Jekaterinodarze (ob. Krasnodar).

Był odznaczony m.in. Orderem św. Stanisława I klasy z Mieczami, Orderem św. Anny I klasy i złotą szablą.