Emanuel Kwiring, ukr. Емануіл Йонович Квірінг (ur. 13 września 1888 we Friesenthalu - obecnie Nowołypowka - koło Samary, zm. 26 listopada 1937 w Moskwie) - ukraiński i radziecki komunista, I sekretarz KP(b)U i członek WKP(b), z wykształcenia ekonomista.

Urodził się na Powołżu w rodzinie niemieckiego kolonisty. Od 1906 roku zaangażowany w działalność eserów, po 1912 roku związał się z ruchem bolszewickim. Rok później podjął współpracę z moskiewską "Prawdą", pracował też jako sekretarz bolszewickiej frakcji w Dumie IV kadencji.

Po wybuchu I wojny światowej aresztowany i wysłany do Jekaterynosławia, gdzie wybrano go w skład lokalnego komitetu SDPRR(b). Po rewolucji październikowej był sekretarzem SDPRR(b) oraz przewodniczącym lokalnej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.

Od października do marca 1919 roku sprawował funkcję I sekretarza KP(b)U - opowiadał się za ścisłym powiązaniem Ukrainy z Rosją radziecką oraz przyłączeniem jej wschodniej części do tzw. Radzieckiej Republiki Doniecko-Krzyworoskiej.

W 1919 roku przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych USRR, w latach 1919-20 zdegradowany do funkcji sekretarza jekaterynosławskiego oddziału KP(b)U.

W 1921 roku znalazł się w składzie radzieckiej delegacji w Rydze, podpisując wraz z Jurijem Kociubińskim pokój ryski w imieniu USRR.

Po 1921 roku pełnił kolejno funkcje sekretarza gub-komu KP(b)U w Doniecku, a w latach 1923-25 ponownie I sekretarza KP(b)U - dał się poznać jako przeciwnik polityki ukrainizacji i zwolennik bardzo ścisłych więzi rosyjsko-ukraińskich, za co był oskarżany przez tzw. narodowych komunistów o sprzyjanie rosyjskiemu szowinizmowi.

W 1925 roku wyjechał do Moskwy, gdzie zajmował się wdrażaniem w życie planów gospodarczych ZSRR jako zastępca przewodniczącego Gosplanu ZSRR (1927-30 i 1934-37).

Od 1930 roku stał na czele Wydziału Ekonomicznego Instytutu Czerwonej Profesury, a w latach 1932-36 przewodniczył Ekonomicznemu Instytutowi Akademii Komunistycznej.

W 1937 roku aresztowany przez NKWD i zamordowany jeszcze w tym samym roku.