Zakierzoński Kraj

Zakierzoński Kraj - nazwa nadana przez nacjonalistów ukraińskich, a używana na Ukrainie dla określenia terenów leżących na zachód od tzw. Linii Curzona (używana jest również nazwa Zakierzonia).

Termin "Zakierzoński Kraj" obejmuje znaczną część obszaru obecnego województwa podkarpackiego oraz części małopolskiego i lubelskiego, a więc tereny zamieszkane w dużym procencie przed II wojną światową przez ludność ukraińską i rusińską (Łemkowie, Bojkowie).

Tę nazwę nosiły również w strukturze organizacyjnej OUN i UPA tereny znajdujące się na terenie Polski.



  

Obszar

Za etnicznie ukraińskie ziemie Ukraińcy uznawali przed II wojną światową m.in. obecne powiaty:

Za swoje ziemie etniczne uważali również wschodnią część województwa lubelskiego z dzisiejszymi powiatami:

aż po Lublin.

Koncepcja "Zakierzonii" w składzie "Wielkiej Ukrainy" była realizowana przez nacjonalistów ukraińskich do roku 1947. Kres działalności OUN i UPA na tym terenie położyła Akcja "Wisła" w 1947 oraz działalność NKWD.


Granice

Granice wyznaczały :


Organizacja

„Zakierzoński Kraj” OUN był kierowany przez „Stiaha” i dzielił się na trzy okręgi:

Oddziały UPA walczące na terenie „Zakierzonia” podlegały VI Okręgowi Wojskowemu „Sian”, który dzielił się na odcinki taktyczne odpowiadające w przybliżeniu nadrejonom OUN.